และแล้วก็ได้เวลา…ป่วย(กับเค้าบ้าง)
หลังจากรับตำแหน่งหญิงเหล็ก(อ่านดีๆนะคะ)ของแผนก

ทำการยืนพื้นทำงานแทนคนนั้น เสียบแทนคนนี้
วันนี้”โรคหวัด”ก็แวะมา”เซย์ไฮ”
ก็เลยจำเป็นต้องไปล่าใบแพทย์
เพราะบริษัทที่ทำปัจจุบันนี่ Elegant มาก
หยุดวันเดียวก็ต้องมีใบแพทย์
ดังนั้นเพื่อความประหยัดกระเป๋า
ดั๊นเลยจำเป็นต้องไปโรงพยาบาลที่ทำ”ประกันสังคม”ไว้น่ะซี่
(ไม่ใช่รูปข้างบนนะคะ)

ไปถึงโรงพยาบาลประมาณ 9 โมงครึ่ง
สะบัดขาเข้าแผนกประกันสังคม ได้คิวแค่ 120 เท่านั้นเอง
นั่งรอชาติครึ่งยังไม่เรียก พอสิบเอ็ดโมงครึ่ง มีประกาศพักเที่ยวด้วย
เลยจำเป็นต้องไปหาของกินในศูนย์อาหารของโรงพยาบาล
กว่าจะได้พบแพทย์…ได้ใบแพทย์…ปาไปบ่ายกว่า
ใช้เวลาสี่ชั่วโมงในโรงบาลเอ๊ง…กรรมเว้ร…กรรมเวรนะคะ

พอกลับถึงบ้านก็นอนดูทีวี รื้อหนังสือเก่าของคุณป้ามานอนอ่านเล่น
(แม่แอบบ่นว่า…พอหยุดเนี่ยบ้านรกเพิ่มขึ้นอีกยี่สิบสองเปอร์เซ็นต์)
เวลาป่วยไม่รู้เป็นไร ชอบอ้อนแม่ต่างๆนานา
อ้อนแม่ให้ทำกับข้าวให้กิน นอนตัก ป้อนยา ห่มผ้าห่ม ทาวิคส์ ต่างๆนานา
แม่ก็อุตส่าห์ทำให้…ลูกน้อย(วัยยี่สิบเจ็ด)ค่ะ

แต่อย่าให้แกนั่งนะ เพราะนั่งแล้วนั่งเลย
ไม่ลุกขึ้นมาทำให้แน่นอน…มีการบอกตรงๆด้วยนะ
ไม่ลุกแล่ว…ลุกไม่หวาย…

เฮ้อ…ได้หยุดวันนึงก็ดีเหมือนกันเนอะ
ถึงจะเหนื่อยไปหน่อยก็เหอะ