เพื่อเป็นการผ่อนคลาย
จึงได้มีโอกาสได้นัดเจอเจอกับเหล่าบรรดาแม่มดเพื่อนสาวสี่นาง
แก็งค์”เซ็กซ์ แอนด์เดอะซิตี้”เมื่อสุดสัปดาห์ที่แล้ว
(ฉันเป็น”ชาร์ล็อตต์”ค่ะ…ตามหน้าตาเลยค่ะ)

เรื่องที่คุยกันก็ไม่ได้มีสาระอะไรอย่างใด
ก็ว่ากันไปจนถึง Agenda เด็ดที่ขาดไม่ได้
นั่นคือ”การนินทา”ค่ะ

ก็มีการหยิบยกอะไรเก๋ๆของเพื่อนนอกกลุ่มเรามาเป็นอาทิ
(กลุ่มเรากันเองก็ใช่ว่ารอดนะคะ…หันหลังก็โดนละค่ะ)

เรื่องเด็ดของวาระนี้ก็คือ
เพื่อนนอกกลุ่มท่านหนึ่งได้ทำการแจกการ์ดแต่งงาน
แต่ไม่ได้แต่งค่ะ
เพราะฝ่ายชายเปลี่ยนใจค่ะ

เรื่องใหญ่นะคะ(กูยังตัดชุดแล้วเลย…)
ก็เลยมีคำถามอัปมงคลตามธรรมเนียมว่า
ถ้าเป็นเราจะเศร้าประมาณไหนกันดี
เพื่อนนางนึงก็บอกว่าต้องประมาณมิวสิคเพลงนี้เลยค่ะ

ดราม่าตายกันไปข้างนึงเลยเชียว…
พอได้ดูแล้วก็ออกจะอินๆไปกับมิวสิคเค้าด้วยนะคะ

ว่าไม่ได้ว่าวันนึงเรื่องพวกนี้จะเกิดขึ้นกับเรารึเปล่า
เพราะเราชอบคิดว่า เฮ้ย มันเป็นไปไม่ได้หรอกว่ะ

มันคงไม่เกิดกับเราหรอกว่ะ
เกิดวันนึงมันดันเกิดขึ้นมาล่ะ…อาจจะดราม่ากว่านี้ก็ได้
อย่างที่ภาษาพระเค้าว่ากันแหละค่ะ
“อนิจจังมันไม่เที่ยงหรอกโยม”
…