และแล้วก็ได้เวลา…ป่วย(กับเค้าบ้าง) หลังจากรับตำแหน่งหญิงเหล็ก(อ่านดีๆนะคะ)ของแผนก ทำการยืนพื้นทำงานแทนคนนั้น เสียบแทนคนนี้ วันนี้”โรคหวัด”ก็แวะมา”เซย์ไฮ” ก็เลยจำเป็นต้องไปล่าใบแพทย์ เพราะบริษัทที่ทำปัจจุบันนี่ Elegant มาก หยุดวันเดียวก็ต้องมีใบแพทย์ ดังนั้นเพื่อความประหยัดกระเป๋า ดั๊นเลยจำเป็นต้องไปโรงพยาบาลที่ทำ”ประกันสังคม”ไว้น่ะซี่ (ไม่ใช่รูปข้างบนนะคะ) ไปถึงโรงพยาบาลประมาณ 9 โมงครึ่ง สะบัดขาเข้าแผนกประกันสังคม ได้คิวแค่ 120 เท่านั้นเอง นั่งรอชาติครึ่งยังไม่เรียก พอสิบเอ็ดโมงครึ่ง มีประกาศพักเที่ยวด้วย เลยจำเป็นต้องไปหาของกินในศูนย์อาหารของโรงพยาบาล กว่าจะได้พบแพทย์…ได้ใบแพทย์…ปาไปบ่ายกว่า ใช้เวลาสี่ชั่วโมงในโรงบาลเอ๊ง…กรรมเว้ร…กรรมเวรนะคะ พอกลับถึงบ้านก็นอนดูทีวี รื้อหนังสือเก่าของคุณป้ามานอนอ่านเล่น (แม่แอบบ่นว่า…พอหยุดเนี่ยบ้านรกเพิ่มขึ้นอีกยี่สิบสองเปอร์เซ็นต์) เวลาป่วยไม่รู้เป็นไร ชอบอ้อนแม่ต่างๆนานา อ้อนแม่ให้ทำกับข้าวให้กิน นอนตัก ป้อนยา ห่มผ้าห่ม ทาวิคส์ ต่างๆนานา แม่ก็อุตส่าห์ทำให้…ลูกน้อย(วัยยี่สิบเจ็ด)ค่ะ แต่อย่าให้แกนั่งนะ เพราะนั่งแล้วนั่งเลย ไม่ลุกขึ้นมาทำให้แน่นอน…มีการบอกตรงๆด้วยนะ ไม่ลุกแล่ว…ลุกไม่หวาย… เฮ้อ…ได้หยุดวันนึงก็ดีเหมือนกันเนอะ ถึงจะเหนื่อยไปหน่อยก็เหอะ